Your future flights banner
@omejeroen
Archives for Apr 2016 | van de eerste stap tot 1100km

de eerste stap is gezet

lekker blijven lopen

Roma. Lazio. Italia.

Een hele marathon rennen, daarvoor had ik me vorig jaar zomer opgegeven. Op dezelfde dag als de marathon van Rotterdam, bekend geworden door die film, stond ik vlakbij het Colosseum te rekken en te strekken. De start voor startgolf 3, last best, was om 8:51u lokale, en dus ook Nederlandse, tijd.

IMG_0818

Na het klinken van het Il Canto Degli Italiani mochten de lichamelijk beperkten, die gebruik maakten van handfietsen, vertrekken. Eén hiervan was Alex Zanardi, een oud Formule 1 coureur die door een dramatisch ongeval een deel van zijn benen mist. Hierna was het tijd voor de aller snelste lopers om van start te gaan, gevolgd door alle semi-professional amateurs, zoals de auteur van dit bericht.

Het was heerlijk weer in Rome, veel mensen aan de kant van de weg en meer dan 13.000 hardlopers. De eerste kilometers gingen goed. Ik heb prima mijn eigen tempo gelopen en de serviceposten, die elke 5 kilometer waren opgesteld, passeerde ik met gemak. We nemen een watertje, een banaantje en een sportdrankje en we hobbelen weer lekker door.

IMG_0825

Ineens ben je bij het Halve Marathon punt. Dat gaat lekker, we gaan nog even lekker door, maar dan als een donderslag bij heldere hemel, zo rond de 30 kilometer… "oke, mijn benen vinden het minder lekker." Toch met een aangepaste pas en tempo door blijven gaan, tot je op een bepaald moment, ik gok rond kilometerpaal 33, je besluit je veters iets strakker aan te strikken. Je staat stil, strikt je veters en gaat door. Niks aan de hand, maar 2 minuten later voelde ik mijn spier in mijn bovenbeen een soort draaiende beweging maken. O shit… stoppen en rekken en strekken!! Net een kramp weten te voorkomen. Oké, nog 10 kilometer te gaan.

Bij 36 en 38 kilometer stonden mijn ingevlogen fans langs de zijkant mij aan te moedigen. Kijk, dat doet je goed, het geeft net dat je weer even wat harder door kan gaan. Mijn tempo is echter een stuk lager dan de afgelopen paar uur, maar wat geeft het: we joggen lekker door.



En ineens ben ik bij het punt van 41 kilometer. Ik hoef nog maar 1.195 meter en wat gebeurd er? Weer kramp!! In het zicht van de haven. Je rekt, je strekt, je doet wat je kan. Ik wilde finishen in 4:30u, die tijd al bijgesteld naar 4:45u en nu nog langzamer? Nee, we gaan door (!!) en wonder boven wonder bleef de kramp weg. Volgens de officiële notering voltooide ik de Maratona Di Roma in 4 uur, 48 minuten en 20 seconden. Volgens Nike+ in 4:40:38 (maar deze app stopt met tellen zodra ik stil sta om te plassen of die kramp weg te rekken) en heb ik 2 kilometer meer gelopen dan nodig was en zou ik de afstand van 42.195 meter in 4 uur 22 minuten en 53 seconden hebben voltooid. Geen idee hoe of wat maar ik ben sowieso tevreden. En het mooiste is: ik heb nu al bijna geen spierpijn meer!

IMG_0994

IMG_2357